Η «Σοσιαλιστική Συνδικαλιστική Εργατοϋπαλληλική Κίνηση (ΣΣΕΚ)» ήταν πολιτικο-συνδικαλιστική κίνηση που συγκροτήθηκε το 1985, μετά τη διάσπαση της ΠΑΣΚΕ, συνδικαλιστικής παράταξης του ΠΑΣΟΚ. Αιτία της διάσπασης ήταν η αντίθεση στα αντεργατικά μέτρα οικονομικής σταθεροποίησης που πήρε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Η αντίθεση εκφράστηκε κι απ' την πλειοψηφία της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, την οποία αποτελούσαν οι συνδικαλιστές που συγκρότησαν τη ΣΣΕΚ και οι παρατάξεις της κομμουνιστικής Αριστεράς ΕΣΑΚ (ΚΚΕ) και ΑΕΜ (ΚΚΕ εσωτερικού). Ως απάντηση στην αντίθεση με την κυβερνητική πολιτική καθαιρέθηκε με δικαστική απόφαση η ηγεσία της ΓΣΕΕ και διορίστηκε νέα φιλοκυβερνητική. Η πλειοψηφία συγκρότησε άλλη Διοίκηση, με πρόεδρο τον Γιάννη Παπαμιχαήλ, ο οποίος ήταν και ηγέτης της ΣΣΕΚ. Η διάσπαση της ΓΣΕΕ συνεχίστηκε ως το 1988. Μετά την εκλογή νέας νόμιμης Διοίκησης στην οποία συμμετείχε και η ΣΣΕΚ, όπως κι οι άλλες αριστερές δυνάμεις και την εγκατάλειψη απ' την κυβέρνηση της πολιτικής που οδήγησε στη διάσπαση, η ΣΣΕΚ προσανατολίστηκε στην κομματική πολιτική συγκρότηση, επιδιώκοντας τη διαμόρφωση νέου πολιτικού φορέα σε συνεργασία με δυνάμεις που αντιτάσσονταν από τα αριστερά στον Συνασπισμό του ΚΚΕ και της ΕΑΡ.
Μετά την αποτυχημένη απόπειρα ίδρυσης του Μετώπου Εργαζομένων το 1988, η ΣΣΕΚ συμμετείχε στις εκλογές του 1989 με το σχήμα «Άμεση Δημοκρατία», σε συνεργασία με τον Μανώλη Γλέζο, τον Γιάννη Μηλιό (περιοδικό «Θέσεις») κ.ά. Μετά την εκλογική αποτυχία η ΣΣΕΚ διαλύθηκε και το μεγαλύτερο μέρος των μελών της επαναπροσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ.
ΣΣΕΚ, Εργατικό Κόμμα και Μέτωπο Εργαζομένων
Μεσούσης της πολιτικής κρίσης του 1989 και του σκανδάλου Κοσκωτά, το μεγαλύτερο κομμάτι του «χώρου» (περιοδικό «Θέσεις» του Γιάννη Μηλιού, ΚΚΕ εσωτερικού Ανανεωτική Αριστερά, Τροτσκιστές, κλπ), είχαν υιοθετήσει την «επαναστατική» γραμμή «να πέσει το ΠΑΣΟΚ με όρους κινήματος». Ξανά, η στάση της ανεξαρτησίας από μια ενδοαστική στην ουσία της διαμάχη, όπου μάλιστα ο «επιτιθέμενος» ήταν η δεξιότατη λογική της δήθεν «κάθαρσης», λίγους συγκινούσε τότε. Ανεξαρτησία δεν σημαίνει αδιαφορώ, δεν παίρνω θέση, δεν παρεμβαίνω, δεν εκμεταλλεύομαι τη συγκυρία ακόμη και μιας ενδοαστικής αντιπαράθεσης κλπ: κάθε άλλο! Το ζήτημα είναι σε ποια κατεύθυνση, με ποια γραμμή. Τα όσα ακολούθησαν με τις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα που ουσιαστικά προετοίμασαν τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα Μητσοτάκη που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, «μάλλον» απέδειξαν ότι άλλη έπρεπε να είναι τότε η γραμμή κι ο προσανατολισμός από το «να πέσει το ΠΑΣΟΚ με όρους κινήματος».··
Οι «Θέσεις» το ’85 θεωρούσαν «λανθασμένη μια προβληματική που αντιλαμβάνεται τη σύγκρουση Δεξιά-ΠΑΣΟΚ […] σαν αντανάκλαση μιας σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο αστικές μερίδες», και ότι «η πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ [εκλογή Σαρτζετάκη] δεν άνοιξε το δρόμο για κάποια ‘πολιτική κρίση’». Τώρα, το ’89, αποδέχονταν πλέον ότι υφίσταται πολιτική κρίση, παραδέχονταν πια οι ίδιοι μια «ανοικτή αντίθεση και ορισμένων κεφαλαιακών μερίδων στην πολιτική» του ΠΑΣΟΚ, αν και φραστικά επέμεναν να αντιτίθενται στη… γνωστή εργαλειακή-μηχανιστική άποψη για το κράτος, ότι δηλ. «η πολιτική κρίση ανάγεται στη διαμάχη κάποιων αστικών μερίδων». Ωστόσο, αν υπήρχε «ανοικτή αντίθεση» «ορισμένων κεφαλαιακών μερίδων» στο ΠΑΣΟΚ και το ΠΑΣΟΚ στηριζόταν και στήριζε κάποιες άλλες «ορισμένες κεφαλαιακές μερίδες» (πχ Κοσκωτάς), μήπως αυτό δεν σημαίνει ότι είχαμε «διαμάχη αστικών μερίδων»; Έστω και δειλά πρόκειται για μια… αδικαιολόγητη παραχώρηση στο «σοβιετικό μαρξισμό» που όπως φαίνεται είχε παρεισφρήσει στις «Θέσεις»… Η ερμηνεία βέβαια που δινόταν σ’ αυτή την «εργαλειακή» εκτίμηση ήταν το λιγότερο πρωτότυπη: «το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση θέλησε να θέσει σε λειτουργία το πλεονάζον (κερδοσκοπικό) κεφάλαιο σε μια ‘κατεύθυνα μένη συσσώρευση’ που ερχόταν σε αντίθεση με τις τάσεις που αναδεικνύει η κρίση υπερσυσσώρευσης. Η αντίδραση του κεφαλαίου που καταγράφουμε» ήταν «απάντηση στην παραβίαση από τη μεριά της κυβέρνησης των ιερών κανόνων της κεφαλαιακής συσσώρευσης και της λειτουργίας του κράτους»…
Αποφάσισαν λοιπόν τότε οι «Θέσεις» ότι, χρειαζόταν «μια παρέμβαση που θα στοχεύει να απελευθερώσει την επαναστατική πρωτοβουλία των εργαζόμενων μαζών. […] Αυτή είναι η πολιτική πρόταση και η στρατηγική του ‘ΜΕΤΩΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ’, ενός πολιτικού φορέα που συγκροτήθηκε από στρατευμένους αγωνιστές του εργατικού κινήματος στις 10 Δεκέμβρη 1988. […] Η Συντακτική Επιτροπή των ‘Θέσεων’ αποφάσισε όχι μόνο να υποστηρίξει την προσπάθεια αυτή, αλλά και να στρατευθεί πολιτικά στην υπόθεση της αυτόνομης πολιτικής εκπροσώπησης των εργαζομένων στο ‘ΜΕΤΩΠΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ’». Αυτοί οι «στρατευμένοι αγωνιστές του εργατικού κινήματος» ήταν πρώην δυσαρεστημένοι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ που είχαν συγκροτήσει το ΣΣΕΚ, ανάμεσα τους και η «επώνυμη» ηγεσία του (Πιπεριάς, Μπακιρτζής κλπ) που επανέκαμψε λίγο μετά στο ΠΑΣΟΚ σε όχι ασήμαντες θέσεις. Την περίοδο εκείνη πολλοί πασόκοι δοκίμαζαν την τύχη τους εκτός ΠΑΣΟΚ (ο Αρσένης με το Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κίνημα, ο Τρίτσης με το Ελληνικό Ριζοσπαστικό Κίνημα κλπ). Ο κόσμος της βάσης του ΣΣΕΚ, που είχε αποσπαστεί από τον «κορμό» του πασοκισμού νωρίτερα, δεν ανήκε βέβαια σ’ αυτό το συρφετό, αλλά τα δείγματα γραφής της ηγεσίας του ήταν σαφή, για όποιον τουλάχιστον το κύριο πρόβλημα που μάστιζε το κίνημα δεν ήταν ο… «σοβιετικός μαρξισμός».
Την ίδια περίοδο που συγκροτείται το Μέτωπο Εργαζομένων και παίρνει μέρος στην ευρύτερη Αντικαπιταλιστική Κοινωνική Παρέμβαση που συγκροτεί ο «χώρος», ο Μπακιρτζής και η ηγεσία του ΣΣΕΚ συμμετείχαν κανονικότατα σε όλα τα παιχνίδια στη ΓΣΕΕ γύρω από τη διαμάχη για τη διορισμένη από το πρωτοδικείο Διοίκηση. Το Μέτωπο Εργαζομένων, που γρήγορα «μετασχηματίζεται» σε Εργατικό Κόμμα συμπεριλαμβανομένων των «Θέσεων», θα διαπραγματευτεί με το Συνασπισμό, με τον Τρίτση (!) και άλλους, πριν τα βρει τελικά με τον Μανώλη Γλέζο και αλλάξει για τρίτη φορά όνομα σε Άμεση Δημοκρατία και να κατέβει στις εκλογές του Ιούνη του ‘89… Κάπου εδώ το ΣΣΕΚ είχε πάψει μάλλον να υπηρετεί «μια παρέμβαση που στοχεύει να απελευθερώσει την επαναστατική πρωτοβουλία των εργαζόμενων μαζών», αν κρίνουμε από το ότι οι «Θέσεις» είχαν στο μεταξύ αποχωρήσει από το Εργατικό Κόμμα. Μαζί με άλλους του «χώρου» θα «μετασχηματιστούν» στην Εναλλακτική Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (είναι περίοδος που το πράσινο-εναλλακτικό είναι της μόδας) που επίσης θα κατέβει στις εκλογές. Όλα αυτά μέσα σε 5-6 μήνες...
Το ΣΣΕΚ τότε δεν έβγαινε ούτε κατά μια τρίχα έξω από τα όρια του ρεφορμισμού και των ιδεολογικών αντιλήψεων του ευρύτερου πασοκισμού, πράγμα που χρειαζόταν υψηλή δόση υποκειμενισμού για να μην το βλέπει κανείς και να μιλάει για απελευθερώσεις της «επαναστατικής πρωτοβουλίας των εργαζόμενων μαζών».
Το «Εργατικό Κόμμα» που συγκροτήθηκε από τη ΣΣΕΚ, εγκατέλειψε στα μισά του δρόμου την προοπτική της πολιτικής συσπείρωσης και της πολιτικής σύγκλισης που θα εκφράζει τα αυτόνομα ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων και τα κοινωνικά κινήματα. Καθώς οι εκλογές πλησίαζαν, η ηγεσία του «Εργατικού Κόμματος» αποφάσισε να διεκδικήσει μερίδιο στις θρυλούμενες «μετεκλογικές ανακατατάξεις στο χώρο του ΠΑΣΟΚ». Προσπάθησε λοιπόν να συνταχθεί πίσω από παράγοντες τον ΠΑΣΟΚικού χώρου που είχαν αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ, παράγοντες τύπου Ευαγγελινού, Ιντζέ, Τρίτση κ.λπ., και αποκόπηκε έτσι οριστικά από τις ριζοσπαστικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος, με τις οποίες στο παρελθόν είχε συνδεθεί. Η σύνδεση με τον Μανώλη Γλέζο και η δημιουργία της «Άμεσης Δημοκρατίας», εξασφάλισε στο χώρο αυτό ένα οριακό αριθμό ψήφων. Όμως και πάλι αποδεικνύεται ότι μια πολιτική προσωπικότητα δεν μπορεί από μόνη της να κάνει και πολλά πράγματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου